W piśmie arabskim używa się dwóch rodzajów cyfr: standardowych arabskich oraz tak zwanych wschodnioarabskich, używanych w Iranie, Pakistanie oraz Indiach.
Inskrypcja w języku sabejskim
| Cyfry arabskie w Europie | Standardowe cyfry arabskie | Cyfry wschodnioarabskie |
| 0 | ٠ | ۰ |
| 1 | ١ | ۱ |
| 2 | ٢ | ۲ |
| 3 | ٣ | ۳ |
| 4 | ٤ | ۴ |
| 5 | ٥ | ۵ |
| 6 | ٦ | ۶ |
| 7 | ٧ | ۷ |
| 8 | ٨ | ۸ |
| 9 | ٩ | ۹ |
Hamza nie jest zazwyczaj uznawana za literę, mimo że służy do zapisu spółgłoski, jaką jest zwarcie krtaniowe: ؤ, ئ, إ, أ, ﺀ
Na oznaczenie samogłosek oraz końcówek deklinacyjnych istnieją w piśmie arabskim dodatkowe, zwykle nieużywane znaki. Poniżej znajduje się tabela, uwzględniające niektóre z nich:
| znak | przykład | nazwa | znaczenie |
| َ | بَ | fatha | krótkie a |
| ِ | بِ | kasra | krótkie i |
| ُُ | بُ | damma | krótkie u |
| َ | بَا | fatha + alif | długie ā |
| ِ | بِي | kasra + y | długie ī |
| ُ | بُو | damma + wāw | długie ū |
| ْ | يْمُو | sukun | brak samogłoski |
| ّ | دُرِّسَ | szadda | podwojenie danej spółgłoski |
| ٌ | سٌ | nunacja | końcówka -un (podwojona damma) |
| ٌ | ُُ | końcówka -un | I przypadek imienia w stanie nieokreślonym |
| ٍ | سٍ | końcówka -in | II przypadek (podwójna kasra) |
| ً | اً | końcówka -an | III przypadek (podwójna fatha) |
| اً | اً | końcówka -an | III przypadek (podwójna fatha), najczęściej z dodatkową literą alif |
W alfabecie arabskim istnieją również ligatury:
ﻻ - lā jedna z partykuł przeczących; także samodzielna jako nie (odpowiedź na pytanie ogólne)
ﻼ - lā połączenie lā wewnątrz wyrazu
